สุราคือชีวิต

แม่หน่องขี้เมาเดินโซซัดโซเซไปตามถนนที่มืดสลัว เสียงหัวเราะที่หลุดออกมาบางครั้งก็คล้ายจะกลายเป็นเสียงสะอื้น เธอถือขวดเหล้าไว้แน่นราวกับเป็นเพื่อนคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ สายตาพร่ามัวมองทางข้างหน้าไม่ชัด ก้าวเท้าไปอย่างไร้แรงและไร้ทิศทาง ผู้คนที่ผ่านไปมามองด้วยความเวทนา บางคนส่ายหัว บางคนถอนหายใจ ลมกลางคืนพัดผมเธอปลิวกระเซิงไม่เป็นทรง กลิ่นสุราลอยคลุ้งปะปนกับอากาศเย็น เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ เงาของแม่หน่องทอดยาวบนถนนเปียกชื้นราวกับสะท้อนความโดดเดี่ยว ค่ำคืนนี้จึงยิ่งดูยาวนานและเดียวดายเหลือเกิน ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเพียงเธอกับความมึนเมาที่ไม่เคยปล่อยมือ.